“Het is alsof mijn keel wordt dichtgeknepen, er een olifant op mijn borst gaat zitten en iemand mijn handen op mijn rug in de greep houdt.” Ze slikt moeizaam terwijl ze me recht in de ogen aankijkt. Haar blik verraadt de wanhoop die in scherp contrast lijkt met de keurig geëpileerde wenkbrauwen en de foutloze make-up. “Het lukt me gewoon niet meer, iedereen ziet de perfecte insta-mom en ondertussen hoor ik non-stop zijn gehuil in mijn hoofd.” Onrustig schuift ze over haar stoel. Heel zacht, bijna gefluisterd klinkt het als een bekentenis: “Hij huilt zo ontzettend veel en zo lang, ik kan er niet meer tegen. Het sloopt me, kruipt in elke vezel van mijn lijf en ik ben op, zo vreselijk op.”

Mijn in eerste instantie lichte afgunst voor wat er uitziet als een perfecte wereld, een opgeruimd huis en een ogenschijnlijk zoet lichtroze babykind maakt plaats voor een instant kameraadschap. Ze lijdt. Haar babyjongetje lijdt. En samen zitten ze vast in een zich maar herhalende cyclus van uitgeschreeuwde tranen. Elke nieuwe lange dag weer opnieuw.

 

Een huilbaby maakt je radeloos

Ik zat op de koude tegels van mijn badkamervloer. Gesloopt. Geknakt. Wanhopig. Zijn huilen echode in mijn hoofd en vormde een duet met mijn eigen gesnik. Ik sliep al maanden niet langer dan een half uur aaneen en liep kilometerslang door een donkere kamer.  Het heeft een pad uitgesleten in een stuk van tweeënhalve meter vloerbedekking van onze slaapkamer. Als een monument van toewijding, mijn initiatie in de harde realiteit van het prille moederschap.

Het enige wat ik kon is doorgaan, de minuten laten passeren en weten dat, hoe onze toekomst er ook uit zou zien, jij en ik een onverwoestbare band aan het smeden waren. Ik zou volhouden en jij zou groeien. Dat was ons onuitgesproken verbond. Ik takelde af, werd een schim van mijn oude zelf. Dat viel op. Hulp werd me aangeboden of aangedrongen. Onbegrip groeide wanneer ik deze afwees. “Nee, hij laat zich door niemand anders troosten. Ik laat hem niet alleen huilen, nooit. Het gaat er niet om dat ik hem niet kan loslaten, hij heeft pijn.” 

Geen energie voor goedbedoelde adviezen

De goedbedoelde adviezen en dringende boodschappen kostten me meer energie dan ik te missen had. Vertrouwen had ik nodig, geloof in mijn kracht, op momenten dat ik dit zelf even niet meer kon voelen. Een massage dat had ik ook heel erg nodig. En een warm bad met zachte bellen. Dat en een standbeeld in het vooruitzicht, vanwege een geredde hechting tegen alle verwachtingen in.

Je baby uit balans, jij uit balans

Het huilen van je baby zorgt ervoor dat jouw zenuwstelsel meteen in opperste staat van paraatheid wordt gebracht. Jij bent er fysiologisch niet toe in staat te ontspannen wanneer jouw kind stress ervaart. Hij uit balans, jij uit balans. Stresshormonen die bij je baby in zijn bloedstroom worden gelanceerd? Ook jouw hersenen geven opdracht om onmiddellijk in actie te komen. Want jij bent de aangewezen persoon om het (dreigende) onheil af te wenden. Het is aan jou om je baby te troosten, te wiegen en te sussen. Hij kan het niet zelf.

Accepteren en niet vechten

Ik ging weer ademen op het moment dat ik accepteerde dat dit het was. Onze kleine wereld. Mijn troostende lijf en jouw niet-aflatende behoefte aan mijn veiligheid. Ik was er, ben er. Elk dag er gewoon zijn. Geen gevecht,  maar rustig inspelend op de behoeften van het moment. En met elke dag groeit het ontzag voor mijn moederlijf, mijn moederbrein. En ook voor haar kracht,  de aan de buitenkant perfecte insta-mom met haar huilende jongetje.

Ik zie het in haar en ik zie het in jou, zie jij het ook?

 

Nog veel meer kennis over je baby opslurpen? In april van 2019 komt mijn boek: “Wat baby’s nodig hebben” uit. En niet alleen een boek, maar op allerlei manieren gaan we nieuwe moeders helpen om in hun kracht te gaan staan, te luisteren naar hun eigen gevoel, gewapend met alle kennis die je nodig hebt om je baby de beste start (en toekomst) te geven!

 

Blijf hier helemaal op de hoogte van het laatste nieuws 🙂

%d bloggers liken dit: