“Jij waardeert niet hoe hard ik de hele week werk om geld te verdienen.”

“Jij hebt nog niet eens 10% van de zorg voor de kinderen, ach 5% haal je nog niet.” 

 

“Ik denk niet dat het bij anderen zo moeilijk gaat.”

“Anderen hebben niet twee van deze gevoelige kinderen! Het is een investering die jij niet wil maken! Je bent egoistisch.”

 

Een prachtig boeket rozen vormt het decor voor dit zoveelste verwijten-gesprek. We hadden ze bij onze eerste en nu vergezellen ze ons weer bij ons tweede kleintje.

Maandenlang ging het goed. Ik weet over de hersen en hormonale verschillen tussen hem en mij, tussen man en vrouw- vader en moeder. Accepteren zou ik het, niet blijven hangen in verwijten, maar het dragen. Het is maar tijdelijk.

Ergens is het toch mis gegaan, vermoeidheid-ja, natuurlijk- Maar ik kan een boek schrijven met deze vermoeidheid, waarom dan niet blijven functioneren als een bij-zinnen-zijnde blije vrouw-van. Het lukt me ook prima om lief en geduldig te zijn naar m’n kinderen en bij mijn cliënten, totaal geen enkele moeite, no problem.

 

“Moeten we als we elkaar zo vervelend vinden wel bij elkaar blijven?”

 

We slapen er een nachtje over.

Ik wat minder dan hij.

(Weer zo’n oneerlijk-verdeeld-tussen-hem-en-mij-puntje.)

 

De baby neemt, de ouder geeft.

O ja dat is ook zo, het is niet bedoeld om eerlijk verdeeld te zijn.

 

Stop and pause 

Het brengt ons van ons stuk, de veeleisendheid van het papa en mama zijn. Ik ben mama, 100%. Dat kost me niet zo veel moeite. Ik ga er voor, zo leef ik, zo ben ik.

Maar hij wil gewoon een milliseconde rust en even niets moeten. Geen vervelende klusjes of het nooit helemaal goed doen.

Het aantal vijandige gesprekken tussen stellen vervijfvoudigt in het eerste jaar na de geboorte van je uk. Een baby krijgen is een risicofactor voor een scheiding. Langdurige blootstelling aan vijandelijkheden kan het IQ van de baby en zijn vermogen om met stress om te gaan doen afnemen. (Medina, 2013)

83% van de ouders maakt een matige tot hevige huwelijkscrisis mee, onderzocht de socioloog LeMasters al in 1957. En dit is sinds die tijd keer op keer in nieuw onderzoek bevestigd.

De vier belangrijkste bronnen van huwelijksconflicten in het ouderschap zijn:

Slaapgebrek ✔️

Sociale isolatie ✔️

Ongelijke taakverdeling ✔️

en

Depressie (gelukkig geen check)

 

Gebrek aan slaap

Mensen die niet voldoende slaap krijgen worden prikkelbaarder. Als je een slaapschuld hebt dan raak je gemiddeld 91% van je vermogen kwijt om sterke emoties te reguleren. Je probleemoplossend vermogen is nog maar 10% van wat het ooit was. Al met een weekje slecht slapen zijn deze cijfers op jou van toepassing. Je humeur verslechtert, je leervermogen wordt dramatisch en vervolgens ben je niet meer  goed in staat fysiek te functioneren.

Met alle aandacht die je die kleine uk geeft zit er dan niet zoveel meer in het reservoir voor je lieve partner in crime.

Sociale isolatie

Het eenzame resultaat van het slaapgebrek is dat jullie het niet meer kunnen opbrengen om tijd en energie te steken in die fijne vrienden en familie groep. Na de geboorte hebben stellen gemiddeld nog maar een derde van de tijd die ze hadden voor de kinderen voor het samen met z’n tweetjes zijn, laat staan dat ze de rest van hun sociale kring nog veel kunnen zien.

Het gevaar? Papa of mama zijn gaat voelen als een plicht of een rotklus.

Tot meerdere sociale groepen horen, dat is waar we voor zijn gemaakt. En dat komt behoorlijk onder druk te staan in het eerste levensjaar van je minimensje.

 

Na de geboorte van je baby groeien de hersendelen verantwoordelijk voor stemming, emotieregulatie, empathie, moederlijk gedrag en het gevolg is dat jij een enorme drang gaat voelen om voor dit kleine wezentje te zorgen. Maar ook de groei van de amygdala verandert je; het maakt je supergevoelig voor de behoeften van je kleine, maar ook angsten, spanning en agressie nemen toe. De verandering die plaats vindt in je hersenen motiveert je voor je baby te zorgen en het maakt je beter bestand tegen stress.  Oxytocine kalmeert jouw zenuwstelsel en daarmee ook het zenuwstelsel van je baby. En het neemt niet alleen toe wanneer je borstvoeding geeft, maar bijvoorbeeld ook wanneer je je baby hoort, ziet, voelt en ruikt.

 

Mannen hebben dit niet. Zijn hersenen veranderen wel, door de ervaring, maar lang niet zo drastisch als die van jou. Aanpassing aan de nieuwe situatie, de verantwoordelijkheden en de nieuwe verwachtingen kosten tijd.

 

En wat kun je ook al weer niet zo goed meer door slaapgebrek?

O ja nieuwe dingen leren…

 

Ongelijke taakverdeling

Dit zijn de cijfers:

Vrouwen met gezinnen doen 70% van alle huishoudelijke taken. Als er een baby komt verdrievoudigen de huishoudelijke taken van een vrouw in vergelijking met die van haar man. Het hebben van een echtgenoot levert een vrouw 7 uur éxtra werk per week op. Op werkdagen besteedt een man vaak minder dan 2 uur tijd aan zijn kinderen per 24 uur. Een gemiddelde thuisblijfmama ‘werkt’ 94,4 uur per week. (Medina, 2013)

Maar de ongelijkheid betekent niet dat de man daarmee niets doet, dat hij het niet ook zwaar heeft. Het is  anders. En dat maakt het samen ‘geven’ niet altijd even makkelijk.

Depressie

Je krijgt maar de helft van de slaap die je nodig hebt, je hebt weinig energie voor vriendschappen en de vraag wie de luier gaat verschonen geeft al scheidingsrisico. Niet gek dat de kans op depressie enorm toeneemt. Ongeveer 10% van alle vaders en moeders wordt depressief nadat de baby is geboren.

Empathie

Stellen die regelmatig empathisch reageren naar elkaar hebben grote kans op een succesvol huwelijk- zelfs mèt kinderen- Gedragspsycholoog John Gottman toonde aan dat wanneer de vrouw zich gehoord voelt door haar man hun huwelijk scheidingsbestendig is. Begrip is key. Stuit je op heftige emoties bij de ander? Zet dan deze twee stappen:

  1. Beschrijf de emotionele verandering die je denkt te zien.
  2. Schat in waar die emotionele verandering door komt, wat is de oorzaak van het gevoel wat je bij de ander ziet.

 

Ik hoop niet dat er veel stellen dit artikel zullen lezen terwijl ze twijfelen aan het nemen van een nieuwe stap in hun leven. Ik ben bang dat ik ze alle hoop ontneem.

Dit ‘moeilijke’ deel is namelijk maar een klein deel van het hele verhaal. De tijd die we doorbrengen met kleine kinderen is zo ontzettend kort in ons leven. Slaap komt terug en ook ‘wen’ je allebei en je past je aan. Je gaat weer wijntjes drinken met vrienden in het café en de gezellige avonden samen op de bank komen ‘ooit’ weer terug.

Dit tijdelijk ‘moeilijke’ deel van papa en mama zijn is maar zo kort. En het lijkt misschien niet zo nu je er midden in zit, maar het is zo prachtig om samen je kinderen te zien groeien en al die prachtige momenten als stel mee te gaan maken.

 

We hebben er een nachtje over geslapen.

De valentijnsrozen bloeien nog prachtig

Onze kinderen ook.

En wij?

Wij geven,

Samen.

%d bloggers liken dit: